Backstreet Boys

  • De Backstreet Boys is een Amerikaanse boyband uit Orlando, Florida, die is opgericht in 1993 en bestaat uit Nick Carter, Brian Littrell, AJ McLean, Howie Dorough en Kevin Richardson (Hij verliet de groep in 2006, maar keerde in 2012 weer terug).

    Biografie

    Oprichting

    De Backstreet Boys werden ontdekt door Lou Pearlman, wiens idee het was om een eigen jongensgroep op te richten zoals New Kids on the Block. Bij zijn zoektocht naar de geschikte kandidaten in 1991, doorzocht hij de archieven van het Civic Theatre met daarin duizenden foto's en cv's van jonge talenten; hierdoor werden de eerste twee leden, Howie Dorough (19) en AJ McLean (14), gevonden. Via een serie audities werd uiteindelijk Nick Carter bij de andere twee gevoegd, met 12 jaar de jongste van de groep. Ook Kevin Richardson (21) deed auditie en bood aan om ook zijn neef Brian Littrell mee te laten doen. Via een telefoongesprek werd Littrell benaderd en na zijn instemming was de groep met vijf leden compleet.

    De eerste weken repeteerde de groep in een hangar en in een dansstudio, maar dat zorgde voor problemen: vier jongens woonden in verschillende delen van Kissimmee en Orlando en Nick woonde in Tampa. Omdat de grote afstanden veel tijd in beslag namen, zocht Lou naar een oplossing. Hij huurde een huis met twee slaapkamers in Kissimmee waar de groep kon oefenen. Deze plek was voor iedereen goed bereikbaar en om niet steeds heen en weer te moeten reizen, bleef Nick geregeld overnachten. Het huis werd omgebouwd tot een multifunctioneel gebouw: kantoor, zanginstituut, school en motel. De garage werd omgebouwd tot een dansstudio met wandspiegels en een houten vloer. Zang stond centraal, omdat geen van de jongens een instrument bespeelde. Eigen nummers hadden ze nog niet, dus zongen ze liedjes van Boyz II Men, Shai en van New Kids on the Block.

    Tijdens een etentje met Lou kreeg de groep hun naam. Tegenover het restaurant waar ze zaten was een markt met de naam "Backstreet Market". Omdat de groep "Backstreet" alleen te kort vond, werd na gezamenlijk overleg besloten als de "Backstreet Boys" op te gaan treden. Scott Hoekstra wist hun allereerste optreden te regelen in Fashion Square Mall. Daarna volgden optredens voor de lokale televisie, in Disney World, nachtclubs en restaurants. Na de eerste maanden van 1993 had de groep al tientallen kleine optredens op hun naam staan.

    Eerste optreden

    Het eerste grote optreden van de Backstreet Boys zou worden gehouden op 8 mei 1993 bij Sea World in Orlando. De twee weken oude groep trad tijdens een examenbal op voor drieduizend net geslaagde scholieren.

    Daarna volgde een tweede optreden tijdens een galadiner ten bate van het aidsfonds. Een van hun coaches, Jean Tanzy, deelde echter mee de groep niet langer te steunen vanwege een privéprobleem. Lou Pearlman zocht naar een vervanger als Scott Hoekstra een ontmoeting weet te regelen met Mark Cheatham, een impresario van ICM. Na een gesprek op zijn kantoor waarbij de Backstreet Boys enkele nummers zingen, besluit Cheathan dat hij verder met hen wil gaan. Pearlman komt niet lang daarna in contact met het echtpaar Donna en Johnny Wright, beide gespecialiseerd in jongensgroepen en de tienerpopwereld. Ze krijgen een videoband opgestuurd met het optreden in Sea World, maar vanwege de slechte geluidskwaliteit organiseren zij een avond waarop de groep mag komen zingen. Het echtpaar Wright is onder de indruk en besluit tot samenwerking over te gaan. Dit betekent het ontslag van Scott Hoekstra. Donna en Johnny organiseren een tournee langs scholen door de Verenigde Staten. In een half jaar tijd deden de Backstreet Boys twaalf scholen aan waar ze zongen voor leerlingen en groepen van alle leeftijden. In die tijd werd er een begeleidingscassette gebruikt omdat de groep nog geen muzikanten had.

    Hun eerste platencontract

    Ondanks verschillende pogingen kreeg de band niet meteen een platencontract. Een van de medewerkers van platenmaatschappij Mercury Records, Dave McPherson, bezocht een optreden en werd meteen fan. Hij haalde zijn bazen over en er kwam een a-capellaoptreden op kantoor. Dit was een succes . Er werden contracten opgesteld die vervolgens door verschillende juristen onder de loep werden genomen. De zaak werd echter afgebroken en de deal ging niet door.

    Een andere platenmaatschappij, waar ook Michael Jackson een contract had, toonde belangstelling. Ook nu weer leek alles weer op rolletjes te gaan, maar omdat Michael Jackson beschuldigd werd van kindermisbruik verdween de BSB-deal naar de achtergrond om vervolgens in het niets te verdwijnen.

    In 1994 woonden Jeff Fenster en David Renzer van Zomba/Jive Records in Cleveland, Ohio, een optreden bij. Al snel daarna hadden ceo van Jive, Barry Weiss en Jeff Fenster een gesprek met Dave McPherson, die nu voor Jive Records werkte, en besloten de groep te contracteren.

    De Europese doorbraak

    In september 1995 kwam in Europa de single “We’ve Got It Goin’ On” uit. Door de verschijning van een aantal platen van gevestigde groepen in de Verenigde Staten (o.a. Boys II Men en Mariah Carey) bleek de timing niet echt goed uit te pakken voor het uitbrengen van de single in de Verenigde Staten. “We’ve Got It Goin’ On” beklom de Duitse hitparade en dus lieten de jongens Amerika achter zich en reisden ze naar de landen waar het wel relatief makkelijk lukte.

    In Duitsland werden ze als sterren binnengehaald en er groeide een grote BSB-manie uit, dit was een grote doorbraak. Ze traden op in alle grote muziekprogramma’s, werden geïnterviewd door alle tienerbladen en traden op als speciale gast op de Popcorn Party. Hun single stond inmiddels in de top 10 en de Backstreet Boys ontvingen hun allereerste gouden plaat. De belangstelling in Duitsland schudde ook andere Europese landen wakker.

    Het grote succes

    Het jaar 1996 werd voor de Backstreet Boys een jaar van reizen, optreden en opnames. Alle aandacht was gericht op Europa, met name op Duitsland, met nog een tripje naar het Verre Oosten en Canada. Er lagen plannen klaar voor nieuwe singles en een debuutalbum. De Britse uitgave van “I’ll Never Break Your heart” werd een flop en kwam niet hoger dan nummer 42.

    Het succes in Duitsland hielp echter en dankzij de inspanning van David Zedeck en Werner Hindinger, twee contactpersonen van Johnny Wright, konden de BSB verwelkomd worden als voorprogramma van Caught in the Act en DJ BoBo.

    Toen hun derde single “Get Down” de 14e plaats op de Engelse hitlijst wist te bereiken, leek het erop dat het succes vanuit Duitsland begon over te waaien. Het bezorgde ze een begeerde plek in Top of the Pops. Ook in Engeland begon hun schare fans te groeien. De tournee en de promotiecampagne werden onderbroken om in Orlando de opnames te voltooien voor hun debuutalbum. Voor de hoes schreven alle jongens een kort bedankje aan iedereen die hen door de jaren heen had geholpen. Nadat het album was voltooid volgde er weer een reeks van promotiewerk en optredens. Nu het album in meer dan 12 landen een hit werd, wierpen de inspanningen eindelijk hun vruchten af.

    In Duitsland sleepten ze een platina plaat in de wacht voor een half miljoen verkochte exemplaren. Op 18 augustus werd in Engeland de single “We’ve Got it Goin’ On” opnieuw uitgebracht. Ditmaal belandde hij op nummer 3. Hierop werd de eerste grote tournee aangekondigd. Het waren 14 optredens, verdeeld over de maand november. De Britse tournee werd een succes en hielp de heruitgave van “I’ll never Break Your Heart” naar de 8e plaats.

    Op het einde van 1996 werden de Backstreet Boys genomineerd bij de uitreiking van de MTV Europe Awards. Als nieuwe groep moesten de Backstreet Boys het opnemen tegen Oasis, Boyzone en de Spice Girls. De Backstreet Boys wonnen een prijs als de beste groep van Europa.

    Er volgde een nieuwe tournee in 1997. Nu zouden ze een echte band meenemen voor 37 concerten in Frankrijk, Scandinavië, Duitsland en Canada. Vlak voor het eerste optreden, 7 februari, vlogen ze naar Berlijn waar ze een Golden Camera Award kregen uitgereikt. Aan het begin van de Europese marathontournee belandde de single “Quit Playing Games (With My Heart)” op nummer 15 van de Engelse hitparade. Een maand later kwamen ze over uit Duitsland en zongen het nummer in de Lottery Live Show die doordeweeks op tv verscheen. Hierna belandde de single direct op nummer 4.

    Na het album "Backstreet Boys" verscheen ook nog het album: "Backstreet's Back", Met daarop de hitsingle "As Long As You Love Me". En daarna verschenen "Millennium" en "Black & Blue". "Millennium" kreeg de zeldzame diamanten onderscheiding, omdat het album in bijna alle landen ter wereld op nummer 1 stond. Met de nummers zoals "Show Me The Meaning" en "I Want It That Way" In juni 2005 verscheen het album Never gone met daarop de single Incomplete. In oktober 2007 verscheen het album "Unbreakable" met de singles "Inconsolable" en Helpless When She Smiles.

    Op 23 juni 2006 kwam het nieuws dat het oudste lid van de band, Kevin Richardson, de band had verlaten.

    Na het internationale succes van hun tournee 'Unbreakable', keerden ze eind 2008 weer terug naar de studio. In het najaar van 2009 werd het nieuwe album 'This is us' uitgebracht. Op 15 november 2009 staan de vier mannen in Ahoy' tijdens de tournee 'This is us'. De Nederlandse meidenband Close II You werd gevraagd het voorprogramma te verzorgen. De eerste single van het album heette "Straight Trough My Heart".

    "Straight through my heart" was uitgebracht in augustus/september 2009 en bereikte nummer 1 in Taiwan, nummer drie in Japan, 72 in Engeland, en 18 op de Amerikaanse Hot Dance Club Song chart.

    Bigger is de tweede uitgebrachte single van de Backstreet Boys. Hier hebben de boys samengewerkt met Max Martin, die onder andere verantwoordelijk was voor de wereldwijde smash hit "I want it that way". If I Knew Then werd k de derde single van het album.

    Op 29 april 2012 werd tijdens een concert in Londen door de Backstreet Boys aangekondigd dat Kevin Richardson zich weer bij de band zal voegen.

    In 2013 kregen de Backstreet Boys een ster op de Hollywood Walk of Fame.

    Externe link

    Deze tekst is beschikbaar volgens "Creatieve Commons Attribution/Share Alike Licentie". Extra voorwaarden kunnen van toepassing zijn. Bekijk hiervoor de Creative Commons website voor details. Auteur van de tekst hierboven.